Ergens vorige week viel onze Sabam-factuur binnen voor het buurtfeest. 211 Euro's hebben we af te dokken, voor één rondje fanfare dat hoop en al 50 toeschouwers heeft getrokken langsheen het hele circuit, en drie keer een half uur aperitiefconcert (overigens erg goed, daar niet van). Dat, en een beetje achtergrondmuziek doorheen de twee dagen.

211 Euro's, waarvan de eigenlijke componisten zelf maar een fractie (if and when) te pakken zullen krijgen. 211 Euro's die we hadden kunnen gebruiken om de kost van het drukwerk van de affiches van -pakweg- de editie van volgend jaar te bekostigen. Jammer van het weggegooide geld. Maar wat zijn de opties?

Volgend jaar niet aangeven? Geen optie, aangezien Sabam bij het minste gerucht zelf langskomt om het aangifteformulier in te (laten) vullen. En er nog een pint bij krijgt van ons.

Geen achtergrondmuziek dan maar? Leuk buurtfeest wordt het dan. Dan hebben enkel de bezoekers tijdens de optredens recht op een beetje muzikaal vertier.

In Brugge bestaat er blijkbaar een globale regeling voor Sabam-kosten bij buurtfeesten. In Gent niet, en dat is jammer. Akkoord, er is Wijk aan Zet, maar voor ons valt er via die Sabam-kosten eigenlijk al een vierde (!) weg van de steun die we van hen gekregen hebben. En akkoord, we hebben ook wat centen gekregen van de Dienst Cultuur. Maar toch.

Als ik zo eventjes op een rijtje zet waar we voor moesten betalen, en wat we niet zomaar rechtstreeks kunnen doorrekenen aan de deelnemers (zoals bij drank en eten):

• huur terrein
• plankenvloer   
• tenten, tafels, stoelen
• PA, licht en technieker
• drukwerk
• SABAM
• verzekeringen
• een varia aan losse aankopen, vooral EHBO spul en wat DIY dingen
• vlaggetjes voor de versiering
• fanfare
• twee muziekgroepen
• clown voor kinderanimatie
• de jumpers van de jumpinitiatie
• springkasteel
• nachtbewaking (ha ja)
• wat extra wijnglazen

Samen goed voor pakweg 4000 Euro. Da's vierduizend Euro risico voor de organisatoren, allen vrijwillige buurtbewoners. Schrikken? Tja. We hebben dan ook héél veel lokale middenstand-sponsors moeten zoeken, en eigenlijk (a) hebben die niks aan dit soort publiciteit, en (b) is zo'n sponsortocht helemaal niet leuk en buurtverheffend en alles.

Het zou fijn zijn als we volgend jaar niet meer langs de Sabam-kassa moeten passeren.

Ne maat van mij heeft mugshots nodig voor zijn -ahum- corporate PR. Lief van hem dat hij dan spontaan aan mij denkt, en dus gaan we één dezer eens afspreken voor portretten te trekken.

Ik ben dan wel freak genoeg om nu al twee avonden vlijtig het tinternet af te schuimen op zoek naar de beste opstelling met het beperkte studiomateriaal dat ik heb: twee (lichte) flitsjes van 250W, een softbox en een paraplu. Een would-be studio is er ook, met name de Outerthought vergaderzaal (ja lieve collega's, ik heb vanavond voor het naar huis gaan alles overhoop gezet ginder omdat ik nog iets wou uitproberen), met een redelijk effen witte achterwand. Die ik netjes weggeflitst wil hebben, en daar zit nu net het probleem.

Véél bruikbare informatie vind ik hierover helaas zo snel niet terug: vaak een aanzet of een kort stukje tekst, maar echte schema's van opstellingen heb ik nog niet teruggevonden - laat staan hoe ik de twee flitsers tegenover elkaar moet uitbalanceren. In navolging van Strobist is Bert intussen begonnen aan een reeks over studioflitsen, en ik wacht met spanning het volgende hoofdstuk af. Maar aangezien er ten huize Bert sinds vannacht een kleintje bijgekomen is, kan dat nog wel even op zich laten wachten (en gelijk heeft hij, natuurlijk).

Vondst van de avond was een 260 (!) pagina-lange forum-thread op de Fred Miranda website. Een thread die al aan de gang is sinds 2004 blijkbaar, met heel wat foto's van studio-setups. Niet echt wat ik zocht maar wel inspirerend.

Morgen ga ik eens proberen om de achtergrond uit te lichten met een spot+plu hoog en ietske achter het onderwerp (dus dichter tegen de muur dan het onderwerp), en dan de softbox vlak naast mij voor de hoofdbelichting. Eens zien wat dat geeft.

Een camera is maar zo veel waard als de lens die je er op steekt. Daarom dus ben ik verwikkeld in een soort van evaluatio perpetuum: altijd aan het uitkijken of er geen betere/beterkoop lenzen te vinden zijn voor mijn fototoestel. Een overzichtje van het huidige arsenaal:

• Nikon 18-70mm, f3.5-4.5: de standaardlens van de oude D70. Mieke loopt tegenwoordig met die lens (en de D70) rond - een ideale alledag-lens voor een ietwat gedateerde camera. Beter dan wat er tegenwoordig als standaardlens met de D40 verkocht wordt.
• Nikon 50mm, f1.4: mijn favoriete portretlens. Mijn favoriete lens tout-court, denk ik. Vlijmscherp, robuust, f1.4: voor zijn toepassingsgebied een juweeltje. Superaanrader in al zijn (schijnbare) eenvoud.
• Sigma 30mm, f1.4: de digitale 50mm-variant van Sigma. Omgerekend is de beeldhoek inderdaad iets wat op 50mm lijkt, en f1.4 is altijd mooi natuurlijk. Maar de lens is redelijk 'zacht' - zeker meer dan bruikbaar, maar niet als je graag haarscherpe foto's maakt. Een héél geschikte lens om mee uit te gaan, dat wel. En de vaste brandpuntsafstand verplicht je om met de benen te zoomen, wat je nét iets beter doet nadenken over de foto die je gaat nemen.
• Sigma 70-200mm, f2.8. De obligate telezoom. Sigma omdat het Nikon-equivalent, dat vanzelfsprekend massa's beter is, ook hopen meer geld kost. De lens is eigenlijk te zwaar om bij iets anders dan perfect buitenweer uit de hand te gebruiken. Bij concertfotografie, waar de sluitertijden eerder naar 1/80s of minder neigen, vertaalt zich dat in bewogen foto's, ook al heb ik een redelijk vaste hand. Vandaar ook dat het Nikon-equivalent ingebouwde beeldstabilisatie heeft. You get what you pay for.
• Tokina 12-24mm, f4. Nu ik weer een aantal jaar terug aan 't fotograferen ben, durf ik weer op te gaan in mijn onderwerp. Niet wegkruipen achter de comfortabele voyeur-telezoom, maar gewoon pal in de actie gaan staan. Dat en deze redelijk formidastische breeeeeedbeeldzoom: mijn lievelingscombinatie. Scherpe lens ook. Enig nadeel: zeer breed en bijgevolg redelijk wat vertekening in de perspectieflijnen. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn en kan je die eigenschappen net creatief aanwenden, maar het blijft opletten dat het geen gimmick wordt natuurlijk. En ik weet dat Michel op mijn aanraden ook zo'n Tokina gekocht heeft in plaats van de nog net iets bredere Sigma-variant.
• Sigma 24-60mm, f2.8. Zeer ambigue gevoelens rond deze lens. Ik wilde een betere wandellens voor mijn D200 aangezien Mieke met de D70 kitlens zou rondlopen op vakantie. Op de bots dan maar deze lens gekocht. 24-60 is echter een behoorlijk vreemd bereik op een digitale camera met 1.5x verlengingsfactor: 36-90 dus. Op f2.8 vind ik de lens redelijk zacht, verderop is ze prima. Maar het grootste nadeel is dat ze véél te soepel uitschuift als je zoomt: er zit een lock-knop op om ze op te bergen, maar in het gebruik moet je dus voortdurend opletten als je de lens even naar beneden richt dat ze niet spontaan uitzakt naar maximale zoom.

Daarnaast hebben een aantal lenzen al hun weg naar de tweehandsmarkt gevonden:

• De Nikon 24-120mm, f3.5-5.6 VR. Duur. Matig scherp. VR-functie werkt zoals verwacht, maar van een Nikon-lens (en Nikon-prijs) verwacht ik meer. Ik was blij dat ik er van af was.
• Sigma 70-300mm, f4-5.6 APO (Macro). Eigenlijk was dit een behoorlijk goede lens. Ik heb ze weggedaan toen ik de 70-200/2.8 kocht, maar heimelijk mis ik de macro-functie van dit mindere broertje.

Op komst dan nog, wellicht ter vervanging van de 24-60: de Sigma 18-50mm f2.8 EX DC Macro HSM, wat een hele mond vol is voor: zinvol zoombereik, mooi groot diafragma over dat hele bereik, EX is de reeks met professionele afwerking, HSM dus snelle focusmotor in de lens, en Macro met een vergroting 1:3 én een minimale scherpstelafstand van 20cm (!). De ideale wandellens dus, hoop ik, alleen is het nog even wachten tot ze leverbaar is.