Soms is het fijn om gewoon alleen met zijn vijven te zijn. En naarmate de kinderen ouder worden, blijken ze dat zelf ook te vinden.

Het is bijna tien uur 's avonds, we zitten ergens midden in een bos in de Langhe, net gedaan met eten, aan lange tafels tussen een dorp Italiaanders. We zijn de enige niet-Italianen in een straal van 30, 40 km, denk ik. Tim heeft zus Saar dansles op de tonen van een live bandje, mazurkas en polkas, en Mie heeft gevorderde gesprekken met onze gezinsoudste jongere. Life really doesn't get any better than this, en we zijn nog maar toegekomen sinds vanmiddag. Italia, ma belle!