Meer Onverdraagzaamheid
binnen 45' begint het boarden voor mijn terugvlucht. Het wordt een nachtvlucht deze keer, dus een beetje slapen zou wel welkom zijn ('t is 11u vliegen namelijk). Onder het redelijk internationaal publiek de voorbije drie dagen was er een Valley-girl die momenteel van CEO doet voor een Europees bedrijf. En op die manier flink wat vliegmijlen verzamelt. Tussen het obligate geneut over internationaal reizen kwam van haar plots de opmerking: "men zou vluchten apart moeten organiseren voor mensen met kleine kinderen". Ik fronste even mijn wenkbrauwen. En even later, na wat glazen wijn, kwam er al even snel uit: "ik reis teveel om een vaste relatie te hebben, en eigenlijk begin ik dat echt wel te missen". Euh ja. Mens, keuzes, zaag niet, weetwel.
Aparte vluchten vind ik wel heel extreem, maar hier in de boarding zone is ineens een gezin opgedoken, vader, moeder, grootouders, en twee kinders van pakweg 2 en 4. En ik hoop nu al héél erg dat ze niet in premium economy zitten, maar heel ver achteraan. Of first class op het verdiep voor mijn part. Die twee monsters hebben namelijk pantoffels aan met een geluidje bij iedere stap die ze zetten. En ze gedragen zich compleet onopgevoed. Roepen, allez bleiren. En onderaan de roltrap staan drentelen. En opa die er achteraan struikelt. En de vader is zo een slaplul - hij geneert zich voor zijn kroost maar slaagt er niet in om zijn eigen kinderen tot bedaren te brengen, daar heeft hij de mama voor nodig.
Oh joy.
Reacties