Schatteuh
Saar leert fietsen. Ze is vijf, en dat is laat, maar we zijn niet zo'n fietsend gezin wegens onpraktisch in onze dagdagelijkse organisatie en alles, dus alla we leren ze nu fietsen. 'We' was in deze vooral Mieke - waar we bij de jongens de fietslessen nog redelijk met zijn allen deden, doet Mieke dat nu op woensdagmiddag als de jongens op animatietekenles zitten. Tot vanmiddag dus: de gasten waren een beetje buikgrieperig teruggekeerd van scoutsweekend, en hingen verslagen in de zetel naar films te kijken. Ze zagen het evenwel niet zitten om alleen achter te blijven in huis, dus is Mieke thuisgebleven en ben ik met Saar gaan fietsoefenen. Ze zou papa eens tonen wat ze al kon. Wij dus richting haven, want op zondag liggen daar kilometers lege asfalt stil te wachten. Mieke is een lieve mama: ze zou het zichzelf kwalijk nemen als Saar tegen de vlakte gaat tijdens de fietsles. Ik ben een lieve papa, en hou me dus klaar om ze alsnog te troosten als ze dan toch zou vallen. De fietsles was dan ook iets spannender voor Saar: voor de eerste keer écht alles alleen doen. Starten, stoppen, draaien. In het begin jogde ik rustig langs haar, maar op het einde vond ik dat ze het écht wel zelf moest doen. Kijk Saar, ginder die blauwe container. Je start hier, rijdt tot ginder, draait er en keert terug. OK? Start! De zon brak door en scheen op haar blonde haartjes, een klein/groot nog-even-vijfjarig meisje op een blauw fietsje. De wind waaide net hard genoeg, en de asfalt strekte zich gewillig voor haar uit. Ze trapte, sneller en sneller: 't was precies alsof ze nu pas echt snapte dat ze echt kon fietsen. En toen hoorde ik haar zingen, van mij wegfietsend, gewoon voor haarzelf. "Is het een vogel, is het een vliegtuig, nee dat is het niet, het is Mega Mindy ...". Saar kan nu fietsen: mijn bijdrage in het geheel was eerder beperkt, maar ik heb wel de leukste sessie meegemaakt.
Paragrafen? Wie heeft ze nog nodig.
Reacties