En dan?

• « Rotterdam ma belle

Tja, en dan. Aan dit tempo heeft het geen zin om te doen alsof dit een blog is natuurlijk. Of 't is dat je een blog hebt als je je login gegevens nog niet vergeten bent.

Frankly, mijn leven heeft me ingehaald. Het is best mogelijk dat ik uw blog nog lees, maar zelf vind ik te weinig vrije tijd, maar ook gewoon te weinig goesting om hier nog wat te schrijven. 't Is mooi geweest, nochtans, nu toch al een aantal jaren. Hier en vroeger elders, en daarvoor nog elders: Google is uw vriend.

Valt er dan niks meer te lezen of te bezichtigen op the interwebs over mezelve? Oh, jazeker. Op Facebook bijvoorbeeld, dat blijkt op één of andere manier een format te zijn waar de balans inspanning/resultaat wél juist zit voor mij. Maar helaas, mocht het zijn dat ik u niet ken, dan kan u daar niks publiek van lezen. En 'kennen', ik ben daar een moeilijk mens in. Met de jaren van wijsheid en verstand duurt het namelijk al iets langer voor ik iemand on- en off-line als 'vriend' bestempel, of het moet al zijn dat we mekaar al enkele keren ontmoet hebben, of toch minstens dat ik u al een paar jaar zélf volg op tinternet.

Het staat iedereen vrij om mijn Flickr foto's te volgen. Beelden, dat is een stuk eenvoudiger dan woorden.

En intussen? Moh. Een huis bouwen, nog een maand of wat en 't zou moeten af zijn. En kinderen zien opgroeien, daar blij om zijn, en stilletjesaan toch tot de vaststelling komen dat mijn bedrijf van werk naar tewerkstelling evolueert, van geek-farm tot dienstverlener, en de bijhorende verantwoordelijkheden zien toenemen. Dat lijkt, en is soms een beetje vermoeiend, maar dan wél op zo'n manier dat de fun van het toch-steeds-maar-weer-een-beetje-beter-doen blijft primeren.

Er zijn maar zoveel uren op een dag, maar zoveel goesting, er is een sluimerende zucht naar efficiëntie, naar balans tussen inspanning en resultaat.

En dan niks meer dus hier. Dankjewel, u was een fijn publiek.