Ondernemen in Vlaanderen
Het zal aan de ICTQuiz van donderdag gelegen hebben, en het ietwat wazige vrijdagnamiddaggevoel na een te korte nacht, maar vrijdag was ik dus verliefd. Nee, in dit tijdperk van de nieuwe man mogen ook wij mannen zonder gène aanspraak maken op dergelijke basale emoties.
Verliefd ben ik namelijk op mijn klanten. Het zijn stuk voor stuk fijne mensen, want ach ja, het zijn natuurlijk bedrijven en organisaties, maar toch ook vooral mensen die voor ons gekozen hebben.
Helaas is mijn verliefdheid gedeeltelijk platonisch: er is wel degelijk sprake van een uitwisseling van geneugtes (strikt zakelijk: het betreft hier het liefdesspel van dienst, factuur en betaling), maar de afstand is vaak te groot om, zoals dat in juridische relatietermen dan gezegd wordt, de relatie volledig te consumeren.
Véél van onze klantentoppers bevinden zich immers aan de overkant van die grote plas, je weet wel, die ex-minister Moerman en haar gevolg vorig jaar nog overgestoken hebben om er de kwaliteiten van Vlaanderen als innovatieve partner inzake ICT aan te prijzen.
Het moest toen lukken dat Cisco zich op haar pad bevond, want één van onze overzeese klanten bevindt zich letterlijk in de achtertuin van deze Amerikaanse netwerkreus.
Mijn pre-sales traject dat tot deze klant leidde beperkte zich toen overigens tot een coach class ticketje heen en terug Silicon Valley, geen handelsmissie met toeters en bellen, en hoewel het mijn bedrijf twee contracten met buitenlandse bedrijven opleverde, was de economische impact voor Vlaanderen in zijn geheel eerder verwaarloosbaar te noemen. Maar toch.
Donderdagavond, nog net voor ik in de wagen sprong met mijn dierbare collega's om richting Mechelen en de ICTQuiz te stuiven, belandde er nog een liefdesbrief in mijn elektronische postbus. Eén waarin, in gevleugelde bewoordingen, een vriendelijke dame van een buitenlandse gouvernementele aankoopdienst me wist te vertellen:
De Canadese kustwacht voorwaar, die (met mondjesmaat natuurlijk, en met regelmatige tussenevaluaties), haar liefde wil betuigen aan deze verre Belg.
The Crown, the Queen-mom herself: is het niet heerlijk poëtisch te denken dat zij in al haar wereldse wijsheid onze diensten als waardevol beschouwt? Dat na afloop van dit project de gezamenlijke matrozenvloot alginder zal getraind worden met een e-learning omgeving gebaseerd op ons eigen Daisy CMS?
De handelsmissie betrof ook hier weer een vluchtje (of twee, drie, want er is ginder meer land dan hier, en men neemt er al eens vaker een vliegtuig) heen en weer in economy class, wederom in mijn uppie, zonder excellenties noch journalisten aan mijn zijde. Een hamburger in de luchthaven, wat gestolen uurtjes self-sight-seeing in de winterse Canadese bossen, en -hop- terug naar onze Vlaamse klei.
Liefde is iets ongrijpbaars, en mijn relationele intelligentie is nauwelijks in staat om mij tot één of ander strategische vorm van baltsgedrag te verleiden, maar als ik de vakbladen consulteer, dan valt me vaak op hoe zeer we met zijn allen "hung up" zijn rond Grote Projecten en Grote Producten. Rond de Belgische telecombedrijven en banken hangt een hardnekkige zwerm van semi-vaste consultants, en een project of product kan maar beter groot, bijna revolutionair en bij voorkeur "out of control" aan het gaan zijn vooraleer het de bladen haalt. Terrabytes, grid computing, petaflops, liefst beursgenoteerd of toch minstens met die ambities.
Het valt me op dat een Belg graag vreemd gaat, althans toch wat betreft zijn ICT bestedingen. Vreemd en vooral ook groot. Banken, multinationals, CIOs, business aligneren met IT, dure platformen, content distributie networks en proces management systemen, grote projecten van vele manjaren. Het moet groot en duur en ingewikkeld klinken, en bij voorkeur door kleur- en steenrijke buitenlandse CEOs aan de man gebracht worden.
Ik hou het graag op mijn eigen kleine verliefdheid. Ik heb fijne klanten, lokaal én internationaal, die door de ballon durven prikken hebben, en die onbevreesd hier in België durven inkopen. Het klinkt wellicht zeer belegen om in een tijdperk van globalisering en global sourcing nog een pleidooi te (durven) houden voor een bescheiden vorm van lokale fierheid, maar ah, hier was slechts een verliefde ziel aan het woord.
Een weldenkend mens weet evenwel wat voor gevolgen een Walmartisering kan hebben, dus laat ons dan in onze weldenkende IT industrie vooral proberen om toch maar buiten die lijntjes te blijven kleuren.
Reacties