Urgh
En dan?
Tja, en dan. Aan dit tempo heeft het geen zin om te doen alsof dit een blog is natuurlijk. Of 't is dat je een blog hebt als je je login gegevens nog niet vergeten bent.
Frankly, mijn leven heeft me ingehaald. Het is best mogelijk dat ik uw blog nog lees, maar zelf vind ik te weinig vrije tijd, maar ook gewoon te weinig goesting om hier nog wat te schrijven. 't Is mooi geweest, nochtans, nu toch al een aantal jaren. Hier en vroeger elders, en daarvoor nog elders: Google is uw vriend.
Valt er dan niks meer te lezen of te bezichtigen op the interwebs over mezelve? Oh, jazeker. Op Facebook bijvoorbeeld, dat blijkt op één of andere manier een format te zijn waar de balans inspanning/resultaat wél juist zit voor mij. Maar helaas, mocht het zijn dat ik u niet ken, dan kan u daar niks publiek van lezen. En 'kennen', ik ben daar een moeilijk mens in. Met de jaren van wijsheid en verstand duurt het namelijk al iets langer voor ik iemand on- en off-line als 'vriend' bestempel, of het moet al zijn dat we mekaar al enkele keren ontmoet hebben, of toch minstens dat ik u al een paar jaar zélf volg op tinternet.
Het staat iedereen vrij om mijn Flickr foto's te volgen. Beelden, dat is een stuk eenvoudiger dan woorden.
En intussen? Moh. Een huis bouwen, nog een maand of wat en 't zou moeten af zijn. En kinderen zien opgroeien, daar blij om zijn, en stilletjesaan toch tot de vaststelling komen dat mijn bedrijf van werk naar tewerkstelling evolueert, van geek-farm tot dienstverlener, en de bijhorende verantwoordelijkheden zien toenemen. Dat lijkt, en is soms een beetje vermoeiend, maar dan wél op zo'n manier dat de fun van het toch-steeds-maar-weer-een-beetje-beter-doen blijft primeren.
Er zijn maar zoveel uren op een dag, maar zoveel goesting, er is een sluimerende zucht naar efficiëntie, naar balans tussen inspanning en resultaat.
En dan niks meer dus hier. Dankjewel, u was een fijn publiek.
Rotterdam ma belle
Zij-wiens-gedacht-over-dingen-ik-al-eens-durf-te-volgen was me natuurlijk voor (hoe kon ik haar gedacht volgen anders), en we zijn dan ook net terug van een weekendje Rotterdam dankzij de vrienden (nou ja) van Bongo. Gelogeerd in het Tulip kweetniewa, een redelijk fatsoenlijk maar ook niet waaw hotel, en eigenlijk, denk ik, nooit verder dan 2 km van het hotel vandaan gewandeld, maar toch meer dan genoeg dings te bekijken gehad.
De combinatie bootjes, haven en grootstadsgebouwen is dan ook helemaal killer voor mij - misschien moet Gent zich in zijn toekomstambities maar wat meer spiegelen aan deze grote stad aan de haven. Ik meende daar op een bepaald moment iets scherpzinnigs over te moeten zeggen: dat er in Vlaanderen gebouwen neergepoot worden, maar dat ze in Nederland het landschap durven hertekenen. Geen idee hoe het is om er te leven, 't zal wellicht ook wel na- naast de voordelen hebben, maar qua havenstad mét cosmopolitische ambities vond ik Rotterdam Gent vér voorbij steken.
We zijn gaan eten bij zo'n warme-plaat Japanner (Yamato Teppanyaki restaurant), en dan ook in een leutig Aziatisch fusion-restaurant (Mi Fusion). Vooral dat tweede, hoewel redelijk prijzig, is een aanrader, en de eigenaar had ook tijd voor een eerlijke babbel achteraf. En we zouden reclame maken, beloofden we, bij deze.
En verder was er de obligate (maar fijne) rondvaart met de Spido-boten, een uitvoerig bezoek aan het Fotomuseum, en vooral ook veel rondgewandeld in de talrijke winkelstraten. Thuisgekomen met een nieuwe frak voor mijn madam, nog wat vrouwelijke attributen, wat kleren voor mij én een pan uit de Bijenkorf. De Bijenkorf, dat zouden ze hier in Gent naast de Ikea mogen zetten. Kwestie van eens te kunnen kiezen - aan het begin van de maand weliswaar - want duur!
Beelden zijn interessanter dan woorden, en die vindt u alhier. Tot volgend jaar of zo.
10 ondernemende tips
Ik ben dit weekend niet naar Barcamp geweest. Omwille van een aantal redenen, die er eigenlijk in deze post niet toe doen, maar laat ik toch maar formeel stellen dat mijn goesting fel verminderd was toen ons aanbod om t-shirts te sponsoren feestelijk geweigerd werd omwille van een aantal non-redenen. We waren er nochtans als eerste, en zeer graag bij, maar het mocht niet zijn. Ziezo, daarmee is dat uit de weg, en is de kans onbestaande dat deze post nog verder gelezen wordt. Maar wees gerust, ik ben er al allang over, en eigenlijk zijn de voorbije weken zo druk geweest dat niet-gaan me zowiezo beter uitkwam. Een kink in onze bouwagenda-kabel zorgde dan ook voor een dankbaar meta-excuus.
Niet-gaan in deze connected-tijden is evenwel quasi een onmogelijkheid: ik ben -denk ik- via-via of rechtstreeks op zowat alle feeds en twitterdings en weetikwatal geabonneerd van driekwart van de aanwezigen, zodat ik de laatste dagen toch al één en ander virtueel bijgewoond heb.
Geestig, klinkt als "goed in elkaar gestoken", vond ik Bart's presentatie over ondernemen, alsook de post waarmee Michel er op in pikt. Ik heb in maart van vorig jaar eens een avond voor KVIV-IT gaan presenteren, en één derde van mijn presentatie toen was ook over 'open ondernemerschap', en ik merk heel wat parallellen met Bart's tips en Michel's antwoord. Vandaar, wat aanvullingen of opmerkingen.
We zijn met Outerthought nu al zeven jaar bezig, en ik kom al eens in middens waar bedrijfsmensen met nog pakken meer ervaring rondlopen, dus ik dicht mezelf enige levenswijsheid dienaangaande toe.
Ik start met de tips van Bart. Mijn langdraderigheid kennende kom ik wellicht niet eens aan Michel toe. :-)
1 minuut
Klaar, start!
Ons huis is verkocht: woensdag werd de compromis getekend. Dankjewel, C.! En in januari starten ze met de afwerking van het nieuwe huis, en we beschikken intussen zelfs over correcte plannen om die voor te bereiden. Dankjewel, K.! Het plan is om alles af te krijgen voor het zomerbouwverlof van 2009. En Sander heeft blokjes intussen, en gaat voor het eerst alleen naar de cinema met zijn vriend(inn)en (mét taxi-service evenwel), Saar gaat voor het eerst op scoutsweekend, en Tim weet wat umami is.
Het leven, dat draait maar door.
Splitsen! Nu!
Een groot gemak, zo'n eigen zeepkist. Ik moet mij niet begeven naar het voorgeborchte van de hel, 't is te zeggen de commentaarsecties op al die kranten- en andere sites, ik kan hier gewoon mijn ding doen, ongehinderd door partijslaaf, beroepscommentator of discussietechniekenspecialist. Nee, die verban ik op mijn eigen medium naar datzelfde voorgeborchte, dat nog geeneens link-karma verschaft naar deze of gene website waar dergelijke lieden zich plegen op te houden.
Het land, wiens volkslied we vanmorgen familiaal in groep bleken vergeten te zijn, is in een diepe crisis verzonken. Wie weet of straks België nog bestaat, en of de mensen van Halle plots allemaal Duits gaan moeten leren, en wie gaat er straks op handelsmissie voor Braine-l'Alleud? Het verhaal van een falend bestuur beheerst het nieuws van de dag, maar toch kan het mij maar matig boeien.
Dit weekend mocht ik immers naar een interessant verhaal luisteren van Filip De Rynck, docent bestuurskunde aan Hogent, over buurtwerking en politiek, meer bepaald over de originele definitie van politiek: hoe mensen zich organiseren in een samenleving. Ik voelde me enorm aangesproken door zijn verhaal, dat evenwel droop van het cynisme ten aanzien van het hedendaagse politieke toneel.
In mijn (ahum) 'vrije' tijd ben ik het soort onnozelaar die zich onledig houdt met allerlei georganiseerde en minder structurele vormen van vrijwilligerswerk, en ik merk bij mezelf dat zoiets een voor mij noodzakelijk gegeven is om mentaal gezond door het leven te gaan. Het was in dat kader - de buurtwerking - dat ik naar mr. De Rynck's verhaal mocht gaan luisteren, en het is ook in dat kader dat ik me als burger een visie vorm over politiek en bestuur. En datzelfde kader helpt me in mijn overtuiging dat - wat zich nu aan de politieke toppen van deze regio afspeelt - geenszins representatief is voor onze samenleving.