De nieuwe oude media
Het blijft natuurlijk een zichzelf vervullende droom: je trekt het publiek aan waarvoor je schrijft, door wat je schrijft. Wat dat betreft zal ons project wel eeuwig (maar vooral: gemakshalve) versleten worden als een echokamer van de linkiewinkies, maar deze observatie op dit item brengt (voor mij althans) een aantal zaken in verband. Op zich is het natuurlijk allemaal van een redelijk passons-gehalte, maar ben ik nu onredelijk als ik me de bedenking durf maken dat men de pedalen een beetje kwijt is? Dat de klassieke top-down redactionele structuren, de hoogmis van hoofdredacteuren en andere kopstukken, de kartonnen muur tussen redactie en advertenteerders, dat die stilaan overspoeld raken door de tidal wave van citizen journalism? Met een kleiner bereik natuurlijk, en net dezelfde problemen qua organisatie en tijdigheid en bestaffing en coverage, maar mét het verschil dat er nooit een firewall gestaan heeft tussen redactie en publiek, en dat de redactie (én de vaste commentatoren) het zichzelf nooit gewoon gemaakt hebben om geen verantwoording te moeten afleggen over zin en onzin van wat en hoe er gepubliceerd wordt. Update 1: hierzie. Nu ook nog de politieke recuperatie van hetzelfde nieuws. Och here. Update 2: een zijdelings betrokken partij aan het woord: "Van zodra de poort openging, sprong de pers op ons. We hebben echt getracht ze weg te houden van onze leerlingen, maar jullie kennen hun technieken ook. Zo simpel is dat niet. Met alle respect voor de pers die zijn werk moet doen, maar er is een verschil tussen informatie verzamelen en sensatie willen brengen."