Een camera is maar zo veel waard als de lens die je er op steekt. Daarom dus ben ik verwikkeld in een soort van evaluatio perpetuum: altijd aan het uitkijken of er geen betere/beterkoop lenzen te vinden zijn voor mijn fototoestel. Een overzichtje van het huidige arsenaal:

• Nikon 18-70mm, f3.5-4.5: de standaardlens van de oude D70. Mieke loopt tegenwoordig met die lens (en de D70) rond - een ideale alledag-lens voor een ietwat gedateerde camera. Beter dan wat er tegenwoordig als standaardlens met de D40 verkocht wordt.
• Nikon 50mm, f1.4: mijn favoriete portretlens. Mijn favoriete lens tout-court, denk ik. Vlijmscherp, robuust, f1.4: voor zijn toepassingsgebied een juweeltje. Superaanrader in al zijn (schijnbare) eenvoud.
• Sigma 30mm, f1.4: de digitale 50mm-variant van Sigma. Omgerekend is de beeldhoek inderdaad iets wat op 50mm lijkt, en f1.4 is altijd mooi natuurlijk. Maar de lens is redelijk 'zacht' - zeker meer dan bruikbaar, maar niet als je graag haarscherpe foto's maakt. Een héél geschikte lens om mee uit te gaan, dat wel. En de vaste brandpuntsafstand verplicht je om met de benen te zoomen, wat je nét iets beter doet nadenken over de foto die je gaat nemen.
• Sigma 70-200mm, f2.8. De obligate telezoom. Sigma omdat het Nikon-equivalent, dat vanzelfsprekend massa's beter is, ook hopen meer geld kost. De lens is eigenlijk te zwaar om bij iets anders dan perfect buitenweer uit de hand te gebruiken. Bij concertfotografie, waar de sluitertijden eerder naar 1/80s of minder neigen, vertaalt zich dat in bewogen foto's, ook al heb ik een redelijk vaste hand. Vandaar ook dat het Nikon-equivalent ingebouwde beeldstabilisatie heeft. You get what you pay for.
• Tokina 12-24mm, f4. Nu ik weer een aantal jaar terug aan 't fotograferen ben, durf ik weer op te gaan in mijn onderwerp. Niet wegkruipen achter de comfortabele voyeur-telezoom, maar gewoon pal in de actie gaan staan. Dat en deze redelijk formidastische breeeeeedbeeldzoom: mijn lievelingscombinatie. Scherpe lens ook. Enig nadeel: zeer breed en bijgevolg redelijk wat vertekening in de perspectieflijnen. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn en kan je die eigenschappen net creatief aanwenden, maar het blijft opletten dat het geen gimmick wordt natuurlijk. En ik weet dat Michel op mijn aanraden ook zo'n Tokina gekocht heeft in plaats van de nog net iets bredere Sigma-variant.
• Sigma 24-60mm, f2.8. Zeer ambigue gevoelens rond deze lens. Ik wilde een betere wandellens voor mijn D200 aangezien Mieke met de D70 kitlens zou rondlopen op vakantie. Op de bots dan maar deze lens gekocht. 24-60 is echter een behoorlijk vreemd bereik op een digitale camera met 1.5x verlengingsfactor: 36-90 dus. Op f2.8 vind ik de lens redelijk zacht, verderop is ze prima. Maar het grootste nadeel is dat ze véél te soepel uitschuift als je zoomt: er zit een lock-knop op om ze op te bergen, maar in het gebruik moet je dus voortdurend opletten als je de lens even naar beneden richt dat ze niet spontaan uitzakt naar maximale zoom.

Daarnaast hebben een aantal lenzen al hun weg naar de tweehandsmarkt gevonden:

• De Nikon 24-120mm, f3.5-5.6 VR. Duur. Matig scherp. VR-functie werkt zoals verwacht, maar van een Nikon-lens (en Nikon-prijs) verwacht ik meer. Ik was blij dat ik er van af was.
• Sigma 70-300mm, f4-5.6 APO (Macro). Eigenlijk was dit een behoorlijk goede lens. Ik heb ze weggedaan toen ik de 70-200/2.8 kocht, maar heimelijk mis ik de macro-functie van dit mindere broertje.

Op komst dan nog, wellicht ter vervanging van de 24-60: de Sigma 18-50mm f2.8 EX DC Macro HSM, wat een hele mond vol is voor: zinvol zoombereik, mooi groot diafragma over dat hele bereik, EX is de reeks met professionele afwerking, HSM dus snelle focusmotor in de lens, en Macro met een vergroting 1:3 én een minimale scherpstelafstand van 20cm (!). De ideale wandellens dus, hoop ik, alleen is het nog even wachten tot ze leverbaar is.