Ingrediënten:

• men neme de wagen, het kon in deze ook de fiets geweest zijn, en men rijdt het verboden rijk van de Gentse haven in, op zoek naar een grote boot
• het helpt natuurlijk als je vlakbij de haven woont, en je gezien hebt dat er een groot vrachtschip aangemeerd ligt in het Zuiddok
• je loopt wat onbeholpen rond op de kade met een 5-jarig meisje en een 10-jarige jongen in je kielzog, terwijl je weet dat je daar eigenlijk niet mag rondlopen
• wanneer de bemanning nieuwsgierig kijkt wat dat gekke trio komt doen bij hun schip dat intussen gelost wordt door van die gigantische kranen op wieltjes, haal je de vooraf afgesproken smoes boven (zodat de eerlijke opgevoede kinderen je niet door de mand laten vallen)
• "Speak english, sir? My kid, homework for school, pictures of boat. Big boat. Can we come in?"

Wat volgde was een halfuurtje in een andere wereld. We betraden er immers een stukje China, Hong Kong meer bepaald, want géén van de bemanningsleden had een visum dat hun toeliet om bijvoorbeeld in Europe de vlieger terug naar huis te nemen. Onze gids, de second officer, was  zodoende al 9 maanden van huis, "and this boat no yearly return home. Nice daughter." "Five years old." "I have boy. 4 years." Je voelde zijn hart breken.

Waarop drie bemanningsleden, allemaal jonge vaders wellicht, een foto wilden voor zichzelf, en hun familie thuis wellicht, van zichzelf met Saar op hun arm. Een soort surrogaatdochter voor 30 seconden. Vanavond of morgen vertrokken ze naar Noorwegen. En dan terug naar China? "No sir, we don't know."

Pacific Wisdom, nr. 9001801. Hopelijk komen jullie ooit nog eens thuis, jongens.