Permalink | Leave a comment  »

People wonder why boring-sounding BigData is more important than social media blahblah. The future is for data nerds. http://bit.ly/d2oEeq

— Steven Noels (@stevenn) October 25, 2010

Rapleaf. Kent u dit bedrijf? Wellicht niet. Rapleaf zijn hardcore nerds, hun sollicitatieprocedure bestaat uit een resem ingewikkelde wiskundige vraagstukken. Echt ingewikkelde vraagstukken, want ze doen dan ook ingewikkelde dingen bij Rapleaf: zonder dat wij er veel erg in hebben, verzamelen ze alles wat ze over ons online gedrag te pakken kunnen krijgen, en combineren dat tot een profiel dat ten gelde gemaakt wordt door het organiseren van zeer gerichte banner campaigns voor adverteerders. Die kunnen met bijna laser-nauwkeurigheid de juiste banner in your face gooien, want Rapleaf weet namelijk alles van jou: jouw naam, jouw geslacht, jouw geloofsovertuiging, jouw favoriete spelletjes op Facebook, jouw sexuele voorkeur(en). Rapleaf's voornaamste klanten? De politieke partijen.

Hoe Rapleaf aan die data komt is op zich niet zo nieuw: ze sluiten deals met partner websites die een tracker cookie van Rapleaf gaan hosten. Big deal, zal u zeggen, maar anders dan vele andere slaagt Rapleaf er in om met die kleine stukjes informatie toch een zeer gedetailleerd profiel van jouw online not-so-alter ego op te bouwen, door ook zelf het internet te crawlen, en erg veel publiek toegankelijke data bij te houden, te combineren, te reduceren, op te waarderen en uit te sorteren, patronen te herkennen en verbanden te leggen. Rapleaf zijn datanerds pur sang, and they're onto something.

Wij zijn er op gekomen omdat we voor ons nieuw product, dat eindeloos-schaalbare content storage en search aanbiedt, voor dezelfde technologie gekozen hebben als Rapleaf, en met hen vele andere internet-grootmachten, zoals Facebook, Amazon, Yahoo! en ... Google. Het op het eerste zicht onschuldige olifantje Hadoop, de verzamelnaam voor een hele reeks open source BigData producten, staat symbool voor datanerd-nirvana, en biedt alle tools en mogelijkheden aan om petabytes (ja, dat zijn 1000 terabytes) aan data op een vlotte en efficiënte manier te verwerken. Een beetje slimme datanerd haalt met Hadoop uit die oceaan aan gegevens net die goudklompjes waar een adverteerder vlot geld voor over heeft. 

Die data hoeft trouwens niet per sé cookie trails te zijn, je slaat er in op wat je zelf wil, en Hadoop biedt je een raamwerk, map/reduce genaamd, om ordentelijk door die databrij heen te gaan en er al dan niet zinvolle inzichten uit te distilleren. Wie dit zal doen voor jou? De datanerd, of data scientist, of data engineer, een hele reeks aan nieuwe profielnamen die momenteel opduiken bij internet startups over de hele wereld.

Datanerds fuseren de rekenkracht van gedistribueerde systemen met slimmigheden uit de statistiek, functional programming en toch-niet-zo-artificiële intelligentie, en zorgen er voor dat je op last.fm de juiste aanbevelingen krijgt die horen bij jouw muzieksmaak. Hun technologiekeuze? Ook alweer Hadoop. Netlog? Hadoop. Biotechnologie? Hadoop. Finance? Hadoop. Hadoop is everywhere, en zeker waar geld rondgaat.

Hadoop is een Apache open source project dat gegroeid is uit de inzichten van engineers van The Internet Archive, rond het opslaan en verwerken van -euh- het Internet quoi, en dat nu een vrije implementatie is geworden van een aantal wetenschappelijke papers van Google, die beschrijven hoe het Google File System, en Google BigTable in elkaar zitten. Die vrije implementaties heten intussen respectievelijk HDFS en HBase, en wij zijn alvast maar al te blij dat we zo'n twee jaar geleden redelijk resoluut voor die pijlers gekozen hebben voor onze nieuwe productlijn.

Maar toen wisten we nog niet wat ons nu overkomt: BigData is Big. Je hebt er heel veel data voor nodig, en toch wel slimme mensen. BigData luidt een omschakeling in: waar we vroeger het bijhouden van data, content, documenten, als een kost of zelfs als een last beschouwden, zien we nu data als een opportuniteit. Zelfs data waar we nu nog geen betekenis kunnen aan geven, ruwe logfiles, meetgegevens van fysische experimenten (u weet toch dat CERN voor zijn Large Hadron Collider ook BigData gebruikt?), we houden het allemaal bij, want ooit komt misschien een inzicht waarmee we betere patroonherkenning kunnen programmeren, waarmee we onze verzamelde berg data kunnen omturnen in online recommendations, friend finders, suggesties, targeted ads, en dat allemaal dankzij het gele olifantje.

The future is for datanerds. Gooi niks weg, want wat daarnet nog in de weg stond betekent straks misschien het verschil tussen break-even en Big Money. Het bedrijf Acquia, dat het open source project Drupal regisseert, haalde in zijn derde kapitaalsronde 8.5 mio dollar op. Cloudera, de marktleider in Hadoop, in diezelfde C-round 25 mio. Tel uit je winst.

Permalink | Leave a comment  »

Dit weekend mochten we het in De Tijd nog eens vernemen: Vlaamse bedrijven zijn slapjanussen op de internationale markt. Zo titelt Dries Bervoet immers boven zijn paginagroot artikel, waarbij de usual suspects nog eens voor de microfoon gehaald worden om de theorie te bewijzen, Peter Hinssen op kop: Vlaamse ondernemers zijn nerds zonder imago. Een aantal pagina's verder is er ook een spread met Rob Heyvaert, waar naast wat knappe foto's toch ook twee kolommen gespendeerd worden aan zijn modelrol voor homo's. Diepgravende journalistiek.

Het moet gezegd worden, als Vlaams IT ondernemer met een internationaal relevant product werkt het stimulerend om dergelijke heren de vinger vermanend te zien opsteken, maar de praktijk van alle dag doet me een andere bedenking maken: bij deze dus.

Allereerst moet het Rob nagegeven worden dat hij - na een cash-in voor Cimad in 1995 - niet badinerend op de lauweren is gaan rusten, maar met CapCo een volgende avontuur startte dat intussen factoren groter geworden is. Dat mag al eens een les zijn voor andere dotcom-alumni: put your money where your mouth is - ook een Valley-idioom.

De successen die toentertijd geboekt geweest zijn in dotcom-land mogen ook in perspectief geplaatst worden: grote bedrijven als IBM en Alcatel, en met hen wellicht anderen, hadden toen werkelijk géén benul van wat ze met het internet aan moesten, en telden dan ook exorbitante sommen neer voor alles wat naar het internet en nieuw en modern rook. De enkelingen die daar van beter geworden zijn - het weze hen gegund - zouden met hun bedrijfjes uit die tijd nu geconfronteerd worden met een meer realistische valuatie. Vanuit hun toenmalige luxepositie observaties poneren over een hedendaagse realiteit die toch wel enigszins minder comfortabel is, het laat een mild-wrange smaak achter bij bevoorrechte getuigen.

Nu, eerder dan de vinger te wijzen naar de ondernemer of kapitaalsverstrekker, wil ik een andere observatie maken: Vlaanderen (of België, wat maakt het uit), heeft geen interne markt voor producten, en al helemaal geen productcultuur. Ik verklaar me nader.

De overheid maakt het ons tegenwoordig gemakkelijk door meer en meer aanbestedingen via het e-procurement platform aan te bieden, en samen met mij vinden wellicht heel wat ondernemers iedere ochtend een mailtje in hun inbox met noden en wensen van de overheid op die dag. De tool laat net genoeg aan gebruiksvriendelijkheid te wensen over om mijn stelling met factuele cijfers te onderbouwen, maar in de periode dat ik op deze dienst geabonneerd ben is het aantal projectaanvragen met productinsteek op één hand te tellen geweest.

De overheid, toch één van de belangrijke IT klanten in ons land, voorziet namelijk in oplossingen rond automatiseringsbehoeftes door het inhuren van profielen. "Profielen", ik spuug stilaan van het woord. Men zoekt namelijk geen oplossing voor het beheren van documenten, of een nieuw facturatiesysteem, nee, "profielen" worden ingehuurd, die dan hopelijk zonder al teveel instructie, door hun fysieke aanwezigheid een aanzet tot oplossing gaan belichamen. Ik wil ze geen eten geven, de legioenen .Net, Java, SAP en Oracle profielen die dag aan dag het warm water heruitvinden bij hun respectieve klanten, niet zozeer om redenen van noodzaak, maar eerder omdat ieder uurtje een factuurtje wordt, en ze dus alle belang hebben bij het rekken van hun aanwezigheid.

Vergelijk dat met een markt waar productcentrisch gewerkt wordt, waar oplossingen gezocht worden, vaak lokaal, bij bedrijven die fixed-price totaalprojecten, producten en toegevoegde waardediensten leveren, en er zou al meer reden tot lokaal productondernemerschap zijn.

Hier in Vlaanderen is de regel schijnbaar ook dat producten het best uit het buitenland komen, terwijl in de buurlanden Duitsland, Frankrijk en Nederland bloeiende productbedrijven een geïnteresseerd en loyaal lokaal clientèle vinden om zo een stevige basis op te kunnen bouwen voor internationale expansie. Want ik wil ze evenmin eten geven, de vloed aan Nederlandse bedrijven die nu over onze staatsgrenzen struikelen met specialty-solutions voor (bijvoorbeeld) lokale overheden. De Schengen-grenzen staan duidelijk slechts in één richting open.

Weinigen maken zich de bedenking dat die buurlandse bedrijven ooit ook lokale kansen moeten gekregen hebben, om oplossingen te leveren aan de hand van producten eerder dan profielen.

Misschien dat klanten, media en kapitaalsverstrekkers daar eens moeten op focussen. Mensen maken uiteindelijk inderdaad het verschil, maar het mag wel iets meer zijn. Geef een ondernemer een kans, en hij zal die grijpen. Geef je ons geen kans, kom dan ook niet zeggen dat we niet ondernemend zijn. Dat doen we dan wel in het buitenland.

(Deze tekst verscheen ook op De Tijd blog.)

Permalink | Leave a comment  »

Soms is het fijn om gewoon alleen met zijn vijven te zijn. En naarmate de kinderen ouder worden, blijken ze dat zelf ook te vinden.

Permalink | Leave a comment  »

Het is bijna tien uur 's avonds, we zitten ergens midden in een bos in de Langhe, net gedaan met eten, aan lange tafels tussen een dorp Italiaanders. We zijn de enige niet-Italianen in een straal van 30, 40 km, denk ik. Tim heeft zus Saar dansles op de tonen van een live bandje, mazurkas en polkas, en Mie heeft gevorderde gesprekken met onze gezinsoudste jongere. Life really doesn't get any better than this, en we zijn nog maar toegekomen sinds vanmiddag. Italia, ma belle!

Permalink | Leave a comment  »

Bij mij valt het nog mee, denk ik, ik ken er anderen (*zwaait naar Frank en Kris*) maar het is niet moeilijk om een haat-liefde verhouding te hebben met onze lokale IT pers. In het algemeen ben ik niet snel content (ook van mezelf niet, laat dat duidelijk zijn) en dus probeer ik af en toe al eens te porren om te tonen waar het scheef zit. Vandaag passeerde er weer zo ééntje, van voorzitter William (die verder een fijn mens is, daar niet van), en onlangs had ik hierover wat halve aanvaringen met Andy, die ik niet ken uit het echte leven maar waarvan ik vermoed dat hij een al even fijn mens is. Wat er ook van is: de IT product cultuur zuigt in België, en de verzamelde IT pers mag dit (deels) op hun conto schrijven. 

Permalink | Leave a comment  »

En er is een nieuw overbuurmeisje - zo oud als Saar - met een mooie naam. Haar mama heeft één van de lekkerste restaurantjes van Gent.

Het leven is vaak eenvoudig leuk.

Permalink | Leave a comment  »

Zij-wiens-gedacht-over-dingen-ik-al-eens-durf-te-volgen was me natuurlijk voor (hoe kon ik haar gedacht volgen anders), en we zijn dan ook net terug van een weekendje Rotterdam dankzij de vrienden (nou ja) van Bongo. Gelogeerd in het Tulip kweetniewa, een redelijk fatsoenlijk maar ook niet waaw hotel, en eigenlijk, denk ik, nooit verder dan 2 km van het hotel vandaan gewandeld, maar toch meer dan genoeg dings te bekijken gehad.

De combinatie bootjes, haven en grootstadsgebouwen is dan ook helemaal killer voor mij - misschien moet Gent zich in zijn toekomstambities maar wat meer spiegelen aan deze grote stad aan de haven. Ik meende daar op een bepaald moment iets scherpzinnigs over te moeten zeggen: dat er in Vlaanderen gebouwen neergepoot worden, maar dat ze in Nederland het landschap durven hertekenen. Geen idee hoe het is om er te leven, 't zal wellicht ook wel na- naast de voordelen hebben, maar qua havenstad mét cosmopolitische ambities vond ik Rotterdam Gent vér voorbij steken.

We zijn gaan eten bij zo'n warme-plaat Japanner (Yamato Teppanyaki restaurant), en dan ook in een leutig Aziatisch fusion-restaurant (Mi Fusion). Vooral dat tweede, hoewel redelijk prijzig, is een aanrader, en de eigenaar had ook tijd voor een eerlijke babbel achteraf. En we zouden reclame maken, beloofden we, bij deze.

En verder was er de obligate (maar fijne) rondvaart met de Spido-boten, een uitvoerig bezoek aan het Fotomuseum, en vooral ook veel rondgewandeld in de talrijke winkelstraten. Thuisgekomen met een nieuwe frak voor mijn madam, nog wat vrouwelijke attributen, wat kleren voor mij én een pan uit de Bijenkorf. De Bijenkorf, dat zouden ze hier in Gent naast de Ikea mogen zetten. Kwestie van eens te kunnen kiezen - aan het begin van de maand weliswaar - want duur!

Beelden zijn interessanter dan woorden, en die vindt u alhier. Tot volgend jaar of zo.

Permalink | Leave a comment  »

Ik ben dit weekend niet naar Barcamp geweest. Omwille van een aantal redenen, die er eigenlijk in deze post niet toe doen, maar laat ik toch maar formeel stellen dat mijn goesting fel verminderd was toen ons aanbod om t-shirts te sponsoren feestelijk geweigerd werd omwille van een aantal non-redenen. We waren er nochtans als eerste, en zeer graag bij, maar het mocht niet zijn. Ziezo, daarmee is dat uit de weg, en is de kans onbestaande dat deze post nog verder gelezen wordt. Maar wees gerust, ik ben er al allang over, en eigenlijk zijn de voorbije weken zo druk geweest dat niet-gaan me zowiezo beter uitkwam. Een kink in onze bouwagenda-kabel zorgde dan ook voor een dankbaar meta-excuus.

Niet-gaan in deze connected-tijden is evenwel quasi een onmogelijkheid: ik ben -denk ik- via-via of rechtstreeks op zowat alle feeds en twitterdings en weetikwatal geabonneerd van driekwart van de aanwezigen, zodat ik de laatste dagen toch al één en ander virtueel bijgewoond heb.

Geestig, klinkt als "goed in elkaar gestoken", vond ik Bart's presentatie over ondernemen, alsook de post waarmee Michel er op in pikt. Ik heb in maart van vorig jaar eens een avond voor KVIV-IT gaan presenteren, en één derde van mijn presentatie toen was ook over 'open ondernemerschap', en ik merk heel wat parallellen met Bart's tips en Michel's antwoord. Vandaar, wat aanvullingen of opmerkingen.

We zijn met Outerthought nu al zeven jaar bezig, en ik kom al eens in middens waar bedrijfsmensen met nog pakken meer ervaring rondlopen, dus ik dicht mezelf enige levenswijsheid dienaangaande toe.

Ik start met de tips van Bart. Mijn langdraderigheid kennende kom ik wellicht niet eens aan Michel toe. :-)

1. Uw beste vriend: de boekhouder. En de bank.

Juist. Een poos geleden zijn we van boekhouder veranderd. De vorige was een brave vent, daar niet van, maar hij woonde te ver, en zijn accountantspraktijk was een bijberoep. Toen hij er ook nog eens in slaagde om 'per ongeluk' onze balans verkeerd in te dienen, was het snel afgelopen. De huidige is in alle geval een pak kwieker, en intussen zijn we toch ook al een tijdje bezig, en hebben we eigenlijk al sinds jaar en dag een fiscaal saaie en oninteressante onderneming, dus een kind zou moeten de was kunnen doen. Geen zwart geld, zelfs geen kasboek, geen activering van productontwikkeling in onze balans, geen onroerend goed, geen externe financiering: maandelijks uurtjes tellen, factuurtjes sturen, en de pleiade aan terugkomende kosten betalen, met op één met stip: lonen. Nu, ik moet niet veel zeggen, want eigenlijk is het collega-maat-vennoot Marc die zich vooral met de boekhouder bezig houdt.

2. Cashflow. Geld op de bank. Positieve zichtrekening.

Twéé bedenkingen. (1) Een bank stelt véél vlotter kredieten ter beschikking aan een vennootschap dan aan natuurlijke personen. Vanzelfsprekend met de nodige waarborgen, en respect voor onze partners en gezinnen gebiedt ons dan ook om hier voorzichtig mee om te springen. Bankgeld voor lopende zaken echter is traagwerkend vergif, en ik zou niet eerlijk zijn als ik zeg dat we zo'n geld de afgelopen zeven jaar nog nooit nodig gehad hebben. Onder de vorm van kaskrediet, waar op zich niet zoveel mis mee is, maar het is en blijft duur geld dat op termijn je eigenvermogen doet wegsmelten. Banken lijken in barre tijden dan wel misschien wel je beste vriend, maar je houdt ze best niet te lang te vriend. (2) Eigenlijk zijn we gek. En eigenlijk hebben we zeer sympathieke klanten. Que? Betalingstermijnen. Je betaalt iedere maand je personeel. Wij sturen dus ook naar 95% van onze klanten maandelijks een factuur. Toch werken we meestal aan projecten, en zijn die in tijd en budget vooraf begroot geweest: de gedachte zou dus kunnen bestaan dat pas aan het eind van het project betaald wordt. Nee: lonen van werknemers gedurende meer dan 60 dagen voorfinancieren, dat mag zelfs je beste klant niet van jou verwachten. Serieus: bedrijven zijn gek dat ze elkaar zo'n lange betalingstermijnen toestaan. Dat is gratis bank spelen, terwijl kortetermijnkredieten verbazend duur zijn. Niet doen dus, nooit. NOOIT. En doe je onderaannemers een plezier en betaal hen de dag dat je zelf het geld van de klant krijgt (al weet ik niet of we hier nooit zelf tegen gezondigd hebben).

3. 'Mensch'

Ik snap de pointe in Bart zijn slides niet. Integrity en honor koppelen aan rolodex en netwerk - vreemde combinatie.

Netwerken is natuurlijk belangrijk, maar ook heel erg verleidelijk als tijdverdrijverij. Een geslaagd netwerkevent kan ideaal zijn om op wolkjes naar huis te wandelen, maar trop is teveel, en verloren tijd is vaak moeilijk te recupereren. En ik zit intussen al in genoeg clubjes om te merken dat er een club van professionele netwerkers bestaat, die geweldig gezelschap zijn tijdens recepties, maar organisatie-gewijs net iets te licht wegen. Kwestie van handtekenbevoegdheid en zo.

Integriteit, zeker. Eerlijk wezen, ook als je mening niet de populairste is. Focus houden in je mening, niet teveel meewaaien met de wind, zodat de mensen weten wat ze aan jou hebben. Simpele dingen, maar ze worden héél vaak vergeten in verkoopsgesprekken.

4. Communicatie

Ik denk niet dat er meer verschil kan bestaan dan tussen Bart's communicatiestijl en die van mij - toch minstens wat betreft volume. Maar toch: duidelijk en tijdig communiceren is inderdaad een aandachtspunt. Nog belangrijker, duizend keer meer zelfs, is de vaak vergeten kant van communicatie: luisteren. Er wordt vaak veel te snel gedacht dat men begrijpt wat de ander zegt, teveel veronderstellingen, teveel wild guesses. Tijdens meetings merk ik steevast twee fenomenen: er wordt naast elkaar gepraat - in een poging om vooral het eigen ei kwijt te kunnen, en er wordt vaak herhaald of nagepraat. Tijdverspilling!

5. Partnerships

Hm. Een moeilijke. Ik zou me er van af kunnen maken met een "we zijn een stel West-Vlamingen", maar dat zou iets te gemakkelijk zijn. Hoewel, een zeker Not Invented Here syndroom is dit huis niet onbekend. Niet dat wat we zelf doen steevast beter is, maar we kunnen het toch beter ondersteunen, en als het niet werkt, enkel onszelf verwijten.

Ik zou ook, naar waarheid overigens, kunnen zeggen dat we in de voorbije zeven jaar al regelmatig werk uitgedeeld hebben aan bijvoorbeeld ex-collega's, maar nog nooit werk teruggekregen hebben, en dat is dan weer pijnlijk en not done. Bij partnerships blijken wij steevast de hoofdaannemer te zijn, voor onderaanneming worden we blijkbaar niet geschikt geacht.
De laatste keer werd er achteraf zelfs wat smalend over het project gepraat, en dat doet gewoon zeer. Geld aanvaarden zonder inhoudelijk engagement, daar hebben we onszelf nog nooit moeten op betrappen, en ik verwacht niet minder van een partner: exit one.

We zijn dus niet zo goed in partnerships, en ik ervaar dat inderdaad als een pijnpunt. Tips en kandidaat-partners zijn welkom.

6. De sparring partner

Als ik over Outerthought praat, dan is dat vaak, zoniet meestal in de wij-vorm. Niet wij als in 'wij, het hele bedrijf', want ik eigen mezelf de pretentie niet toe om te denken dat iedereen hier hetzelfde denkt of doet of voelt, laat staan dat ik dat zelfs zou willen, maar wij als in: ik niet alleen. Outerthought, de naam, zal altijd mijn kindje blijven (ook al kan niemand die naam juist uitspreken of schrijven, ha), maar Outerthought, het bedrijf, dat is Marc en mezelf. Hoogtes en soms ook laagtes, aanvullend en soms ook clashend, maar in alle geval samen bezig met hetzelfde ding, elk op onze eigen manier. Marc de cijferaar en geduldige bouwer, ik het vleesgeworden buikgevoel en de dromer.

Maar evengoed ons mini-netwerkje van virtuele externe bestuurders, zij die samen met ons door onze cijfers ploegen, of eens een telefoon krijgen bij een tegenslag, of die ons aanporren om toch maar eens wat structuur in ons zaken te brengen.

Dat is trouwens een tip die ontbreekt in Bart's presentatie, vind ik: structuur en formalismen. Kleine tooltjes maar vooral gedrag om lastige zaken (offertes? planning? facturatie?) beter te faciliteren. Er is nog ruimte tot verbetering wat dat betreft bij Outerthought.

7. Focus, of niche

Twee zaken: (1) focus is king. Kleine bedrijven zijn opportunisten. Opportunisme, daar is niks verkeerd mee als het je maar niet te ver van je kerncompetenties wegbrengt. Want vallen en opstaan, dat kost energie die je beter had kunnen besteden.

En (2): als je maar lang genoeg zegt dat iets zal gebeuren, dan gebeurt het ook. Focus creëer je zelf, als je maar geduld genoeg hebt. We draaien intussen minstens 60% van onze omzet bovenop ons productportfolio, wat tot gevolg heeft dat we die portfolio steeds beter kunnen maken terwijl we steeds efficiënter bezig zijn. En dat voor een bedrijf dat nooit opgericht geweest is om aan product development te doen (qua financiering dan). Je komt een opportuniteit tegen, voelt je er goed bij, maakt er je focus van. Repeat.

8. Goals, meetbaarheid, dashboard

Ik heb één ding geleerd bij Plato (een lerend netwerk van VOKA), en dat is het belang van dashboards. Meetinstrumenten voor de effectiviteit van de onderneming. Een alerte boekhouder en wat Excel-goochelarij, en je raakt al een heel stuk verder. Vergroot je planningshorizon. Maak ook in een project-gedreven business een meerjarenplan op - al is het maar om te weten wat je wil doen, wat je zal doen, en wat je liever niet doet. Wederom focus dus, maar ook kunnen meten wanneer je slaagt of faalt. Het verschil tussen ondernemers en freelancers.

9. Mensen

Als er één ding is waar de internet- en ICT-sector mee rommelt, dan is het wel met human resources. Ik was als een katje-zo-content toen ik de Balanscentrale ontdekte, maar vooral toen ik merkte dat achteraan de financiële balans ook een sociale balans zit, met personeelsaantallen en -kosten. Toegegeven, een redelijk grofmazig instrument, maar wel één dat heel wat uitspraken van concullega's in een ander daglicht stelt. Headcount == payroll: anders spreek je over lege dozen. En met pinda's vang je alleen maar apen.

Dat is een beetje stout natuurlijk. Je kan inderdaad kosten drukken door enthousiaste jonkies te vinden die voor geen geld aan de slag willen, en dan merken dat die na een paar jaar wijzer worden en het bedrijf verlaten. Media-bedrijven zijn daar goed in. Of je kan je bedrijf iets saaier profileren en proberen mensen te laten inzien dat ze zichzelf binnen en samen met het bedrijf kunnen ontwikkelen, en daar de verloning ook aan trachten aan te passen. Niet simpel, maar moeilijk gaat ook.

Mensen zijn in onze business inderdaad hét ding. Haal de mensen uit Outerthought, en er schiet niks meer over. Ik betrap er mezelf soms op dat ik hierin té empathisch ben, al ken ik mezelf als brombeer genoeg om te weten dat dat niet altijd opvalt.

10. Passie

Goh. Dat is iets als innovatie, zeker? Een hopeloos overladen woord. Goesting, inleving, empathie, daadkracht, werkmansfierheid, vakmanschap, een stiel kennen zijn minstens even belangrijk. Passie, dat breng ik niet onmiddellijk in verband met mijn ondernemerschap. Goesting, eergevoel, dat wel, maar passie, dat is voor dingen als fotografie en schone liedjes, en mijn lief en kinders natuurlijk.

11. Het thuisfront

De liefde van mijn leven heeft een directiefunctie in een organisatie die -euh- momenteel 40 keer groter is dan Outerthought. We werken alletwee hard en vinden alletwee onze job belangrijk als individuele ontwikkeling. Ook voor mij is het mijn job, niet mijn leven. Ik breng iedere dag, ja, elke dag de kinderen 's morgens naar school: u zal me nauwelijks op meetings aantreffen die dat door uur of afstand onmogelijk maken. En ik werk normale weken, geen 50 uur of zo. Mijn kinderen zien me bijna elke avond, gewoon aan tafel om samen te eten.

Ik hoor dat graag, over stille vrouwen of mannen die achter hun ondernemende partner staan, maar op de lange termijn pleit ik voor meer equivalentie. En het is ongelofelijk verrijkend om het bed te delen met iemand die in heel andere dingen even hard tracht haar best te doen als mezelf.

Goh, lees die laatste zin eens alleen, zonder context: het is ongelofelijk verrijkend om het bed te delen met iemand die in heel andere dingen even hard tracht haar best te doen als mezelf. Tiehie, grappig, niet? Misschien is dat wel de laatste tip:

12. Neem jezelf niet te serieus

Als je al eens met jezelf durft lachen, ben je de anderen voor.

Permalink | Leave a comment  »

Een groot gemak, zo'n eigen zeepkist. Ik moet mij niet begeven naar het voorgeborchte van de hel, 't is te zeggen de commentaarsecties op al die kranten- en andere sites, ik kan hier gewoon mijn ding doen, ongehinderd door partijslaaf, beroepscommentator of discussietechniekenspecialist. Nee, die verban ik op mijn eigen medium naar datzelfde voorgeborchte, dat nog geeneens link-karma verschaft naar deze of gene website waar dergelijke lieden zich plegen op te houden.

Het land, wiens volkslied we vanmorgen familiaal in groep bleken vergeten te zijn, is in een diepe crisis verzonken. Wie weet of straks België nog bestaat, en of de mensen van Halle plots allemaal Duits gaan moeten leren, en wie gaat er straks op handelsmissie voor Braine-l'Alleud? Het verhaal van een falend bestuur beheerst het nieuws van de dag, maar toch kan het mij maar matig boeien.

Dit weekend mocht ik immers naar een interessant verhaal luisteren van Filip De Rynck, docent bestuurskunde aan Hogent, over buurtwerking en politiek, meer bepaald over de originele definitie van politiek: hoe mensen zich organiseren in een samenleving. Ik voelde me enorm aangesproken door zijn verhaal, dat evenwel droop van het cynisme ten aanzien van het hedendaagse politieke toneel.

In mijn (ahum) 'vrije' tijd ben ik het soort onnozelaar die zich onledig houdt met allerlei georganiseerde en minder structurele vormen van vrijwilligerswerk, en ik merk bij mezelf dat zoiets een voor mij noodzakelijk gegeven is om mentaal gezond door het leven te gaan. Het was in dat kader - de buurtwerking - dat ik naar mr. De Rynck's verhaal mocht gaan luisteren, en het is ook in dat kader dat ik me als burger een visie vorm over politiek en bestuur. En datzelfde kader helpt me in mijn overtuiging dat - wat zich nu aan de politieke toppen van deze regio afspeelt - geenszins representatief is voor onze samenleving.

Integendeel, hoe meer ik leer over de dunne grens tussen burgervereniging en beroepspolitiek, hoe meer ik blijf hangen bij de gedachte dat we een tijdperk ingaan van maatschappelijke decompositie, waarbij de grote ideologische bewegingen hun beste tijd gehad hebben en vervangen worden door pragmatische lokale actie.

De politiek van partijen, de godsdienst van ideologieën, het links/rechts- en Vlaams/Waals-denken is een vervanmijnbed-show geworden voor de burger, en de anti-politiek verschuift alsmaar meer naar een soort maatschappelijke onverschilligheid waarbij mensen terugvallen op het goed (laten) functioneren van gezin, buurt en kleine(re) sociale context als ijkpunt voor een gezond maatschappelijk bestel.

Het zijn dan ook de vele jaren van politieke verzuiling, het staat-als-apparaat-denken die ervoor gezorgd hebben dat de kloof tussen burger en politiek, maar ook tussen burger en bestuur zo diep geworden is dat een zekere bestuursmoeheid ingetreden is.

Het ontzag voor het bestuursapparaat, 'de burgermeester', 'het Vlaams/Waals parlement' of 'Brussel' is totaal verdwenen en vervangen door ergernis of plaatsvervangende schaamte. De verschillen tussen partij-ideologiën zijn weggenivelleerd uit angst om stemmen te verliezen aan eender welke kant, en partijprogramma's blinken uit in plannen die door elke Janmetdepet weggeredeneerd kunnen worden wegens onbetaalbaar, onrealiseerbaar, onnodig of gewoon asociaal.

Algemeen gesteld ligt de Belgische situatie inderdaad niet voor de hand, maar in de optiek dat taal een louter cultureel gegeven is, en multi-culturaliteit een inherent onderdeel van een voortschrijdende en onmogelijk tegen te houden globalisering, zou men kunnen verwachten dat verschillende bevolkingsgroepen wel degelijk verondersteld mogen worden om éénzelfde grondgebied met elkaar te kunnen delen.

Maar dat is het globale niveau: op het lokale niveau, dat van buurt en wijk, wordt het nog sneller en pijnlijker duidelijker dat buren en wijken er stilaan beter in slagen om gemeenschap te organiseren dan het stedelijk of zelfs gemeentelijk niveau. Of, om een ietwat gemakkelijke vergelijking van De Rynck te gebruiken: wat als een TV-ploeg met een onnozel goedgevoelprogramma er in slaagt om méér te verwezenlijken op één week dan een bestuur op één jaar tijd? Zou men sommige bewonersgroepen dan niet beter dienen door hen gewoon een jaarlijks wijkbudget te geven, in plaats van aalmoezen en bureaucratisch georganiseerde faciliterende stadsdiensten? De partij waarmee ik mij het ideologisch het meest verwant voel zal het niet graag horen, maar soms zorgen burgers maar beter voor zichzelf.

Het is in alle geval niet met deze overheid en dergelijke vorm van besturen dat wij erop vooruit aan het gaan zijn. Aan de andere kant, het falen is nu tenminste luid en duidelijk, waar het gedurende de voorbije regeerperiodes verhuld werd in een zorgvuldig georchestreerde PR-campagne. Kiezen tussen pest en cholera.

Cynisch genoeg merkt men intussen dat vele burgers voor hun inkomen navelstreng-gewijs verbonden zijn met het bestuursapparaat, als ambtenaar, kabinetard of beroepspolitieker. Dat staat en gemeente voor onderwijs en wegenwerken zorgen, voor politie en belastingen, dat is de logica zelve, maar het volk vertegenwoordigen, misschien doet men dat beter door er middenin te staan.

Er zijn (m.i., en ik baseer me eerlijkheidshalve op een gevoel eerder dan cijfers) een onredelijk hoog aantal beginnende of gevestigde politiekers die beroepshalve verbonden zijn met onderdelen van het partij- of staatsapparaat: men werkt op een overheidsadministratie, in de kaders van een vakbondsbeweging, men verkeert met andere woorden voortdurend in een omgeving waar men 'de burger' als een soort (klote?)klant aanziet eerder dan een gelijke. Nu wordt er algemeen aangenomen dat mensen met enige ervaring in bestuursaangelegenheden beter geschikt zijn voor het opnemen van een verantwoordelijk politiek mandaat dan pakweg een textielbaron of restaurantuitbater, maar met wat er nu aan de gang is, durf ik hier vrijelijk aan te twijfelen.

Wanneer de kring der gelijk- of zelfs tegengezinden zo groot geworden is dat ieder feitelijk contact met de samenleving zich beperkt tot sloganesque caféklap, wanneer beleid gemaakt wordt tijdens gependel tussen Brussel en de provinciën, dan is het niet te verwonderen dat die provinciën, die steden, die gemeenten, en uiteindelijk wijken, buurten en straten gaan zeggen: nee dank je, voor ons hoeft het eigenlijk niet meer.

Die kaste van beroepspolitici, die de wereld confuus inkijken door confituurglazen bokalen van media-waandacht, ze is al even overbodig geworden als kerk en koningshuis. Moeten we dan echt alles zelf gaan doen?

Permalink | Leave a comment  »

Groot nieuws: we gaan bouwen! 't Is te zeggen: niet wij, maar de firma Habitus is aan het bouwen, en eens de ruwbouw er staat mogen wij zeggen welke kleur van tegels er mag gelegd worden, en waar de stopcontacten mogen zitten. Projectwoningbouw dus, sleutel-op-de-deur, of hoe heet dat in vakjargon, enfin: mensen die ons een beetje kennen weten dat dat het enige is wat we alhier aankunnen met ons beperkte constructivistische talenten.

We zijn nog niet helemaal rond met alles - er is de lening, de keuken, de verkoop van onze oude woning, het contract met Habitus - duizend dingen waar we nog niet helemaal uit zijn. Maar mentaal hebben we al beslist: als alles goed gaat, wonen we midden volgend jaar in de Louise Derachestraat.

Emotioneel is zo'n beslissing, zeker onmiddellijk na afloop van een geweldig buurtfeest en het idee dat we samen met een hoop lieve buren écht iets aan het bereiken waren in en voor de buurt, geen lachertje: Mie en ik zijn al een paar weken redelijk van onze melk. En nu we gisteren die lieve buren van ons nieuws op de hoogte gebracht hebben, is het van-de-melk-zijn-gehalte er niet onmiddellijk op verbeterd.

Maar goed, het doek is gelicht, en een zoveelste nieuwe fase in ons leven biedt zich aan. Allez hup!

Permalink | Leave a comment  »

Vanmorgen toen ik naar het werk reed zat ik met een soortement quote of overdenking in mijn hoofd. Ik kan het zo snel niet samenballen in één zin, dus here goes the thoughttrain.

Dat het perfect mogelijk is om een gezond bedrijf kapot te maken door u te verliezen in bedrijfsmanagementspelletjes: cijfers, ratio's, structuren, etc. Dat men een gezond bedrijf nodig heeft vooraleer men zich met zo'n spelletjes kan bezig houden. En dat het, om een goed bedrijf te maken, vooral belangrijk is om zich te focussen op de voorkant van alles: de sales, de propositie, het verschil, de USP, de can do. Want zonder instroom is er geen bedrijf en zonder bedrijf kan je geeneens aan de spelletjes beginnen.

Let op: die spelletjes zijn tot op zekere hoogte nodig, nuttig en zeker ook onschadelijk, maar leiden onvermijdelijk ook de aandacht weg van de startmotor, het momentum, de zwengel van een organisatie. Het is perfect mogelijk om u goed te (doen) voelen bij cijfertjes en parameters, terwijl het kot voor de rest in brand staat.

Next: de propositie. Als je géén verschil maakt met de concurrenten, kan je enkel op prijs concurreren. Wie concurreert op prijs moet op volume mikken. Volume betekent automatisch de middelmaat binnen je activiteiten een kans laten, wat je eventueel resterende verschil met je concurrentie alleen maar nog doet verminderen.

Boerenwijsheid, ik weet het.

Permalink | Leave a comment  »

Jongste Dochter, ex-Kleuter, wordt zes vandaag. Allez, ze is al zes geworden, om tien voor vier vanmorgen, maar toen lagen we allemaal te slapen. Al onze kinderen zijn in het holst van de nacht geboren: mijn lief is een kat en katten willen rust om zich heen om kittens ter wereld te brengen.

Passons: onze dochter is zes geworden dus. Om half acht stond ze naast ons bed, om acht uur stonden Saar - met kroon - en ik bij de bakker waar ze fluks twee lollies in ontvangst nam, dan naar de Pepees achter een bak aardbeien en om nog een snoep te scoren. En dan zoenen van de broers krijgen, stormenderhand mama uit bed gaan springen, van de wei en de koe zingen, cadeautjes openmaken, en tegen half tien zat de cake voor morgen op school al in de oven. Dochters van zes beginnen hun verjaardag graag met enige vaart en daadkracht.

We hebben geen kleuters meer in huis! Gek is dat eigenlijk: Sander groeit de kleren van zijn lijf, die is al elf, en Tim volgt op nauwelijks 18 maanden. Maar de leeftijd van zus is toch het meest bepalend voor de algemene leeftijd van ons gezin.

Vandaag is de familie Noels-Tanghe dus zes geworden, en zijn we geen kleuters meer. Tijd voor een tuinhuis, bijvoorbeeld, dat ligt al maanden bouwpakket-klaar op onze terras.

Maar nu gaan we Skypen met nicht Margo.

Gelukkige verjaardag, lieve Saar!

Permalink | Leave a comment  »

Een heerlijk onderwerp eigenlijk, want net als de media heeft iedereen er een mening over wegens zelf een TV in huis (of zelf op school gezeten dus). Ik zou nu kunnen opteren voor een wetenschappelijke benadering: kwantitatieve indicatoren en zo, maar that's just not me. Gewoon wat losse bedenkingen.

Ik denk dat de sleutelzin uit mijn vorige post "we hebben geluk" was. Er is voorlopig geen enkele indicatie nl. dat onze kinderen geen ASO zouden aankunnen - ze zitten goed vooraan in de klas zonder zich dood te moeten werken. 't Zijn geen supertoppers (qua resultaten dan), in de sfeer dat het alléén maar negens en tienen zijn, maar een zeven is toch een uitzonderlijke ondergrens. De inspanningen zijn navenant: het merendeel van hun schoolwerk past in nog geen uurtje per avond, en dat dan nog verdeeld over de studie op dinsdag, donderdag en vrijdag, en nog efkes thuis - soms.

Mijn "we hebben geluk" is ook beter onderbouwd dan de gebruikelijke intellectualistische wetenschap dat er "iets" bestaat buiten de humaniora: mijn lief werkt al meer dan 10 jaar middenin de mensen die - toch zeker wat schoolse resultaten betreft - minder geluk hebben gehad, en 't is een rattenval: het is oneindig moeilijk om je kinderen méér kansen te geven dan je zelf ooit gehad hebt.

Wat dat betreft is het weer Darwinisme ten top: we hebben zelf drie ouders die verder gestudeerd hebben, we hebben dan ook zelf gestudeerd en trachten een carrière uit te bouwen, en dus is de kans groot dat onze kinderen dat ook gaan doen. De weg naar beneden is gemakkelijker dan bergop: vorige week nog stond ik op een beurs en werd ik aangesproken door een arbeidsbemiddelaar voor hoger-opgeleide allochtonen - het blijkt voor die groep niet simpel te zijn om aan een goede job te raken. Beats me, maar ik kan me er iets bij voorstellen.

Ik dwaal af echter, straks blijven we hangen bij gratuite maatschappijkritiek, en toogpraat is wree gemakkelijk.

Drie scholen bezocht dus dit weekend - waar hebben we dan op gelet?

Een eerste criterium voor mij is het aantal effectief ingerichte studierichtingen. Ik ben een kind van het VSO onderwijs, en ben op die manier ook geconfronteerd geweest met keuzepakketten en modulaire richtingen - en vooral de weerbarstigheid waarmee de toenmalige scholen daar (terecht misschien) mee omgingen. Door die toestanden heb ik uiteindelijk maar vier uur wiskunde gevolgd in het middelbaar, de zes uur zat vol en acht was teveel (voor mij) - maar vier was duidelijk te weinig (voor mij) om door het eerste jaar ind. ingenieur te raken. Een school moet dus de ruimte bieden om dit soort diversificatie te faciliteren - dat het niet alleen maar vier of acht moet zijn, dat soort ruimte in het aanbod dus - evengoed voor talen en andere wetenschappen.

Een ander criterium is natuurlijk bereikbaarheid. Hier heb ik een zeer ambigue gevoel rond - zelf opgevoed "onder de kerktoren" op wandelafstand van een (gelukkig zéér goede) middelbare school. Het middelbaar moet, vind ik, een (eerste) stap naar zelfstandigheid zijn - en dan is een beetje afstand geen slechte zaak. Dat is gelijk een reden waarom ik de evidente keuze van de meest nabije secundaire school niet onmiddellijk genegen ben. Ook het leren omgaan met vrijheid, als je in vijfdes en zesdes over de middag naar buiten kunt, hoewel ik als boswachter het stropen zéér goed gekend heb, is weer iets dat voor de gekke combinatie bereikbaarheid-op-afstand pleit. Ik zie mijn kinderen dan ook graag naar een stadsschool gaan: ik weet hoe het mij verlopen is om als boerke-uit-de-provincie plots in het woelige Gent terecht te komen - geen seconde spijt achteraf, maar ik wens het mezelf als ouder niet toe. ;-)

Een ideale humanioraschool moet voor mij ook écht gemengd zijn: netjes half om half. Ze kunnen maar beter snel leren om op een gewone manier met het andere geslacht om te gaan. Voor de jeugdbeweging hebben we vier jaar geleden die keuze ook gemaakt - en hoewel we natuurlijk weten dat dé vriendjes tussen zes en twaalf jaar vooral seksegenoten zijn, er is onvermijdelijk een aspect gewenning. We hebben geluk (weeral!) om van soorten te hebben, maar broeder- en zusterliefde (en respect en begrip en nog van die dingen) zijn niet vergelijkbaar met hoe je leert omgaan met elkaar in school of jeugdbeweging.

Een vierde factor is "buikgevoel": welk gevoel krijg je als je de school binnenwandelt? We hebben er drie meegemaakt dit weekend: ontzag voor zoveel professionalisme, onprettig-gestoorde chaos, en iets ondefinieerbaars als "mmm, dat lijkt hier op mijn oude school". Het zal wel al duidelijk zijn welke er dus zowiezo tussenuit gevallen is, en gek genoeg bij Mie en mezelf, zonder vooraf iets te zeggen, om dezelfde reden: hetzelfde aanvoelen.

En nog eentje is "doorleefdheid": hoe spreken de leerkrachten jou aan tijdens zo'n opendeurdag. Enthousiasme, goesting: ik weet hoe ik mijn best doe als ik de diensten van "mijn" bedrijf tracht aan te prijzen - wel, ik hoop dat - en zeker van mensen in zo'n engagementsberoep als het onderwijs - alle leerkrachten tijdens zo'n opendeurdag zich bewust zijn van het gewicht van hun verbale en non-verbale communicatie. Die mevrouw van Nederlands in één school, de klastitularis die ons een rondleiding gaf in de andere school - de manier waarop ze met hun eigen leerlingen die ook aanwezig zijn, die andere school waar men er zich van afmaakte met een "als er iets is dat u wil weten, vraag het dan maar": superdoorslaggevend.

Vervolgens omkadering, wat veel met omvang te maken heeft. Een grote school heeft meer middelen om omkaderend personeel in te schakelen, kan extra-curriculaire activiteiten vaak structureler aanpakken. Size matters. Ik merk dat dagelijks in mijn eigen professionele context: de kleintjes kunnen geestig en opportunistisch bezig zijn, soms vernieuwend en creatief, maar om een beleid op poten te zetten moet je kunnen denken op het soort termijn waar de kleintjes soms alleen maar van kunnen dromen. Dat is jammer, want ik geloof ergens wel in een maatschappij van kleintjes, maar toch is er ook het besef dat volhouden op de uitgestippelde lijn soms gewoon een kwestie van omvang, van interne draagkracht is.

Een laatste criteria, en wellicht het meest gevoelige en moeilijkst te duiden, heeft iets te maken met de kinderen zelf, en hoe de school met hen omgaat. Bij één school delen we de mening van velen dat de kinderen er een beetje aan hun lot overgelaten worden. Da's schitterend voor "de goeie" - zij die weinig nood hebben aan een kader om in te groeien. We hebben ze zien rondlopen, die goeie - mooie jonge mensen met lichtjes in hun ogen, strak van lijf en zich duidelijk goed in hun vel voelend. Je schat ze minstens drie jaar ouder in - vaardig in woord en wederwoord, aangenaam in de omgang en al.
Schitterend vind ik ze, maar sta me toe om ook de keerzijde van de medaille te kennen (een mens met ogen in zijn hoofd ziet op negen jaar dagelijks kinderen afzetten op school al eens wat). Het groezelige, het rondhangen, het vroegtijdig gepimpt rondlopen. 't Is subtiel, en glad ijs natuurlijk, maar ik denk dat persoonlijkheden die misschien zowiezo op hun beentjes terecht komen (en ik reken mezelf daar bij) met zo'n "vrij kader" beter gediend zijn (of eerder: daar door kunnen groeien), dan de minder sterke persoonlijkheden. En het is nog véél te vroeg om nu te gokken hoe onze kinderen gaan opgroeien, dus ik neem het onszelf niet kwalijk dat we daar nu al keuzes (voor hen) in maken door op veilig te spelen. Dat iedereen die dat anders wil, dat maar vooral eerst op zijn eigen kroost uitprobeert, durf ik dan ook te denken.

't Is allemaal perceptie, natuurlijk, maar eigenlijk toch wel veel dingen om rekening mee te houden. Ik neem het mezelf dan ook niet kwalijk dat we er op tijd aan begonnen zijn.

Permalink | Leave a comment  »

"En wat hebt u gedaan, dit weekend?"

Opendeurdagen bezocht, op industriële wijze, mijnheer. Ons oudste kind zit namelijk in het vijfde leerjaar, doet dat goed op school dus we hebben het geluk om een ASO school voor hem te mogen uitkiezen. Gisteren deden we twee opendeurdagen aan: SJC en DBZ. Vandaag dan naar SLC. Zo'n school kiezen voor je kind is geen sinecure en al helemaal niet omdat hij ergens wel het pad een beetje effent voor de volgende twee. We hebben dan nog wel zes jaar te gaan in 'onze' lagere school, maar nu Sander er volgend jaar zal vertrekken begint eigenlijk nu al het afscheid een beetje.

"Het vijfde leerjaar?! Waarom dan nu al?"

Januari 2009, da's nog zo'n 9 maanden van hier. En begin November, slechts zes maanden van hier. Twee sleutelmomenten op twee verschillende scholen om ons kind ingeschreven te krijgen. Dan hebben we respectievelijk "slechts heel even" en "wel even, maar ook niet té lang" tijd om de nodige stappen te zetten - anders is er het spel en de miserie van de wachtlijsten.

Het viel ons op dat het als heel normaal ervaren werd dat je met je vijfdeleerjaar scholiertje op die grote scholen kwam kijken - netjes op tijd als het ware. Ik prijs mezelf dan ook gelukkig dat ik een week of drie, vier geleden stoemelings beginnen rondsurfen ben op wat websites van humaniorascholen.

Sander jongen - je wordt groot. En inderdaad: we verkeren in een luxepositie, maar het wordt stilaan waar, dat van die kleine/grote kinderen/zorgen. Maar ik verlang eigenlijk nu al - nog een héél schooljaar en het is zo ver. Een volgende, grote stap, de navelstreng die stilletjesaan doorgeknipt wordt.

Permalink | Leave a comment  »

Er wordt al eens gezegd dat alles politiek is, dat iedereen en alles een politieke kleur heeft. Het is een rijkdom wanneer mensen zich realiseren dat een dergelijk kastjesklassement afbreuk doet aan het individu, door het te verwarren met een partij, met standpunten, met machtssystemen.

Een idee, een gedachte, mensen die zich verenigen en samen dingen doen: raak niet aan die puurheid, de veelheid aan facetten die hier in schuilt, door ze te verarmen tot één enkele kleur. Politiek moet mensen samen brengen, niet verdelen in hokjes. De gedachten en intenties zijn vrij, dwing ze niet in een keurslijf: het toont enkel uw armoede aan.

Carry on, carry on. Ik zit hier al weken op te sjieken en ik denk dat ik nu een versie heb waar ik een beetje content van ben.

Update: Spaar uzelf wat zoekwerk uit.

Permalink | Leave a comment  »

Saar leert fietsen. Ze is vijf, en dat is laat, maar we zijn niet zo'n fietsend gezin wegens onpraktisch in onze dagdagelijkse organisatie en alles, dus alla we leren ze nu fietsen. 'We' was in deze vooral Mieke - waar we bij de jongens de fietslessen nog redelijk met zijn allen deden, doet Mieke dat nu op woensdagmiddag als de jongens op animatietekenles zitten. Tot vanmiddag dus: de gasten waren een beetje buikgrieperig teruggekeerd van scoutsweekend, en hingen verslagen in de zetel naar films te kijken. Ze zagen het evenwel niet zitten om alleen achter te blijven in huis, dus is Mieke thuisgebleven en ben ik met Saar gaan fietsoefenen. Ze zou papa eens tonen wat ze al kon. Wij dus richting haven, want op zondag liggen daar kilometers lege asfalt stil te wachten. Mieke is een lieve mama: ze zou het zichzelf kwalijk nemen als Saar tegen de vlakte gaat tijdens de fietsles. Ik ben een lieve papa, en hou me dus klaar om ze alsnog te troosten als ze dan toch zou vallen. De fietsles was dan ook iets spannender voor Saar: voor de eerste keer écht alles alleen doen. Starten, stoppen, draaien. In het begin jogde ik rustig langs haar, maar op het einde vond ik dat ze het écht wel zelf moest doen. Kijk Saar, ginder die blauwe container. Je start hier, rijdt tot ginder, draait er en keert terug. OK? Start! De zon brak door en scheen op haar blonde haartjes, een klein/groot nog-even-vijfjarig meisje op een blauw fietsje. De wind waaide net hard genoeg, en de asfalt strekte zich gewillig voor haar uit. Ze trapte, sneller en sneller: 't was precies alsof ze nu pas echt snapte dat ze echt kon fietsen. En toen hoorde ik haar zingen, van mij wegfietsend, gewoon voor haarzelf. "Is het een vogel, is het een vliegtuig, nee dat is het niet, het is Mega Mindy ...". Saar kan nu fietsen: mijn bijdrage in het geheel was eerder beperkt, maar ik heb wel de leukste sessie meegemaakt.

Paragrafen? Wie heeft ze nog nodig.

Permalink | Leave a comment  »

(Weer) terug van weggeweest te zijn. 't Wordt een slechte gewoonte maar deze keer was het maar voor één nachtje. Iets minder exotisch toch: naar dat andere apeland waar we de taal mee delen, en minder fijn ook - een moeizame start van iets wat beter voorbereid had kunnen zijn. Ah - we zien wel.

Van huis weg zijn wekt een zeker gevoel van weemoed in me op, en dan zit ik nu te kijken naar Finding Neverland, mijnfavourite tearjerker. En intussen spookt maar in mijn hoofd: F. is Ziek. F. is 5 en dikke vriend van onze Saar. Ziek met hoofdletter K. Hopelijk komt het goed - de artsen laten voorlopig vermoeden dat het te genezen is.

Qua realitycheck tellen zo'n dingen wel. Waar is Nimmerland wanneer je er nood aan hebt? Alles wordt plots een stukje minder relevant, en het enige waar je kan aan denken is hoe mensen overal verspreid good vibes richting ziekenhuis trachten te sturen. En een klein lief meisje dat daar ligt en wellicht niet begrijpt hoe erg de pijn die ze voelt wel is.

Het enige wat we kunnen doen is helpen geloven. Onmacht kan zo godvergeten frustrerend zijn.

Update: Fiebe blogt.

Permalink | Leave a comment  »

Ik lees, zoals velen wellicht, met enige aandacht Bruno's stukjes over zijn "statutenprobleem". Ik ben, zoals héél weinigen hier lokaal, iemand die een jaar of zes geleden daad en woord beginnen combineren is. Dries is er onlangs ook mee gestart, en ik dacht dat er nog ergens een Waals bedrijfje was die een CRM pakket onder een open source licensie naar buiten brengt - ooit was ik aan een overzicht begonnen maar het sop was de kool niet waard. Daarnaast ben ik, mag ik intussen toch wel zeggen, bevoorrechte getuige geweest bij een aantal andere "open source meets business" initiatieven. Die daarom niet per sé allemaal gelukt zijn.

Ik zal beginnen met mijn sympathie voor Bruno te betuigen. Ik heb hem al een paar keer mogen ontmoeten, en 't is nen toffen. Een beetje principieel, maar -hey- dat wordt mij ook al eens verweten. En wat hij en zijn Portugese compaan (wiens bijdrage niet licht mag vergeten worden) met iText verwezenlijken is zondermeer knap te noemen.

Na het lezen van zijn stukje "Duiding" bleef ik echter met een ambetant gevoel achter. Ik zie een discours waar een zekere logica achter zit - en ik was niks anders verwachtende van Bruno, maar toch heb ik het  gevoel dat die logische lijn niet helemaal eerlijk is.

FUD

Wat Bruno doet, is een slechte zaak voor de andere open source initiatieven in België. Bedrijven als (bijvoorbeeld!) Microsoft en SCO hebben zich jaren uitgeput in het verkondigen van een boodschap van onduidelijkheid inzake open source licensies. De licensies zijn niet betrouwbaar, er zitten clausules in die het gebruik door bedrijven lastig zouden maken, etc etc.

Eén van de redenen waarom wij héél duidelijk voor de Apache licensie gekozen hebben voor Daisy, is omdat we onszelf willen onthechten van deze discussie. Daisy kan vrij gebruikt worden, punt uit. Geen truukjes. We vertrouwen erop dat mensen die intensief gebruik maken van Daisy, onvermijdelijk terug bij ons terecht komen. Dat lukt natuurlijk niet altijd. IBM maakt al jaren gebruik van Daisy, we krijgen daar niks voor terug. Of toch wel: heel goede bugreports. Een testomgeving waar we zelf alleen maar kunnen van dromen. Je ziet: alles heeft zo zijn voor en zijn tegen.

De situatie die Bruno nu creërt rond iText is -euh- onheimelijk. De NMBS zou een licensie van iText moeten aankopen (waar? bij welke entiteit? en wat krijgen ze daar voor in ruil? support? een SLA?). Google ook. De Vlaamse overheid. Bruno mikt duidelijk op de grote organisaties - met cash in de zakken.

Op deze manier wordt een sfeertje gecreëerd alsof open source producten à la tête du client aan de man gebracht kunnen worden - een soort willekeur die m.i. haaks staat op clausule 6 van de open source definitie. Zoiets is koren op de molen van de smaldenkende lokale IT aankoper (of journalist!) die nu zal zeggen: liever een duidelijke prijslijst en contract met een klassieke commerciële leverancier met een "gesloten" product, dan marchanderen met een open source project.

Ne mens moet kiezen

Bruno stelt dat hij verplicht wordt tot ondernemerschap. Laat ik daar enerzijds op zeggen dat ik hoop dat het toch zijn bewuste keuze wordt, en hem het ondernemerschap anderzijds warm aanbevelen. Hij heeft nu al het relatieve comfort dat hij hierin kan begeleid worden door UGent TTO - een luxe die wij niet kenden.

En verder, eigenlijk waar ik in het vorige blokje al op alludeerde: als je wil dat bedrijven of organisaties een betalende licensie nemen op een stuk open source software, dan ben je verplicht daar iets van waarde tegenover te plaatsen. Een support contract, een telefoonnummer waar klanten kunnen naar bellen. Daar heb je een organisatie voor nodig - mensen op de payroll en zo. Bij ons, voor Daisy e.a. betekent dat heel concreet dat je met drie genoeg moet verdienen om er vijf te onderhouden. Je wordt daar niet rijk van, als dat al de bedoeling mocht zijn. Of je verandert de algemene licensie natuurlijk, en je maakt er gewoon een commercieel product van.

Maar dan kom je in een context terecht waar 50% van het budget richting marketing en productinnovatie moet gaan. Dat je aan channel- of partnermanagement moet doen. Op beurzen moet aanwezig zijn, een stand huren voor 1500 tot 3000 EUR voor twee dagen (ik spreek uit ervaring).

Maar los daarvan zijn dit allemaal betrekkelijk eenvoudige, maar persoonlijke keuzes. Ik wil het discours van Bruno in deze zeker blijven volgen, maar de beslissing én de realisatie zijn toch van een zeker "allerindividueelste uiting" gehalte. Je kan niet zeggen dat je niet wil ondernemen, en doen alsof inkomsten een soort toevallig kwaad zijn, als je al jaren aan de kar aan het trekken bent: als je op het springkasteel wil dan moet je je schoenen uittrekken, iets wat Dries nu bijvoorbeeld gedaan heeft. Daar is niks mis of juist aan - dat is gewoon jezelf in een context brengen waarin je nog méér tijd kan stoppen in je dromen, dat is zoals een skier die overstapt van huur-ski's naar zijn eigen materiaal.

Conclusie

Het algemene thema van Bruno's stukjes en de weerklank ervan in de -juk- blogosfeer is er niet één van bloggers, advertenties en de staatskas. Had Bruno iText niet gemaakt, dan was er geen inkomstenprobleem. Ik kan me voorstellen dat ZV ook snel een bedrijf geworden is toen bleek dat de advertentie-inkomsten substantieel werden. Enfin, twee conclusies:

Een blogger die véél geld verdiend met zijn blog, is een ondernemer. In bij- of hoofdberoep, dat doet er niet toe, maar het is een sociale plicht om belastingen te betalen op dergelijke inkomsten.

Geld verdienen met open source is tricky business. We geven onszelf soms niet toe hoe tricky. Dat het voor ons werkt, is het resultaat van duizenden kleine beslissingen, vaak erg gevoelsmatig, over zes jaar tijd. Maar wél beslissingen die wel zelf genomen hebben. En vooral het vertrouwen en de overtuiging dat duidelijkheid, openheid én een goede service op de middellange termijn tot stabiele klantenrelaties moeten leiden. Outerthought heeft in de voorbije zes jaar héél weinig energie in PR gestopt, en toch zorgen we intussen voor vijf inkomens. Met een product dat nog geen 5% van de reachheeft van -pakweg- een iText of een Drupal. Dan lijkt het me logisch dat Bruno's pleinvrees ongegrond is, toch?

Permalink | Leave a comment  »

't Is eens wat anders op een zondagnamiddag: neem uw kinderen mee op bootbezoek. Niet zomaar een bootje, of een veerpont, nee: een oceaanschip.

Permalink | Leave a comment  »