Slim
"Ge moet ook willen verkopen, mijnheer." Een slogan die al eens vaker door mijn hoofd gaat, en waartegen ik soms de laatste ben om niet tegen te zondigen. Ik beschik over een slechts gematigd mercantiele geest, maar kan wel vol bewondering staan als anderen van beter koopmanschap blijk geven.
Apple vandaag, meer bepaald de iTunes shop. Zeer tot ongenoegen van de artiesten wellicht heeft iTunes me veranderd in een single-buyer, t.t.z. ik loop niet meer naar Fnac of Bilbo om volledige CDs te kopen, maar hoor iets op de radio en klik naar iTunes om er wat rond te struinen, previews te beluisteren en (meestal slechts) enkele individuele nummers te kopen.
Soms een volledig album, maar eigenlijk zinde me dat niet in het verleden, aangezien ik dan voor een volledige CD vast hing aan Apple's DRM toestanden. Wat dus wil zeggen dat de collega's op het werk niet kunnen meeluisteren bijvoorbeeld, of dat er ooit een dag zal komen dat we teveel PCs en iPods geauthorized hebben thuis.
Een poosje geleden kwam Apple uit met iTunesPlus: DRM-vrije, hogere kwaliteitsversies van een deel van hun aanbod. Mét een meerprijsje natuurlijk, maar intussen ook een gelegenheid om van die vervelende DRM-toestanden af te raken. Toen ik vandaag, naar aanleiding van wat mails en een artikeltje op Gentblogt besloot om wat Ijslandse muziek binnen te trekken (dankjewel Patricia!), kreeg ik plots een pop-up dat het album ook in Plus-formaat te krijgen was. Het werd zelfs nog beter.
Je moet willen verkopen, mijnheer. Natuurlijk is het niet zo moeilijk om zo een schermpje te presenteren als e-shop (hoewel, ervoor zorgen dat de shop werkt voor een paar miljoen gebruikers lijkt me redelijk boeiend). 't Is in de afwerking evenwel dat men de ware meester herkent.
Klik, klik, gedaan. Snelle downloads inclusief.
